سفر به شهر خیالی

آزاده نجفیان

میلو، پسربچه‌ی نوجوانی است که هر روزش را با کسالت و سردرگمی طی می‌کند. او خسته است و واقعا نمی‌داند چه می‌خواهد. هیچ چیز برای میلو جذاب و دلپذیر نیست تا اینکه یک روز وقتی از مدرسه به خانه برمی‌گردد با یک بسته که اسم او رویش نوشته شده‌است روبرو می‌شود. در این پاکت یک باجه‌ی عوارض قابل نصب وجود دارد. میلو که بی‌حوصله است و کار دیگری ندارد باجه را سرهم می‌کند. همراه باجه یک نقشه‌ی عجیب و غریب با شهرها و کشورهایی است که میلو نمی‌شناسد. اما او تصمیم می‌گیرد دل به دریا بزند و وارد این بازی شود. میلو سفر خود را به این سرزمین خیالی آغاز می‌کند. با تاک که سگی است که بدنش یک ساعت شماطه‌دار است و حشره‌ی لاف‌زن آشنا می‌شود و در این سرزمین عجیب و غریب ماموریتی به او محول می‌گردد. بین دو کشور لغتستان و عددستان که حاکمان آن‌ها دو برادر هستند، سال‌هاست دشمنی است. میلو ماموریت پیدا می‌کند تا خواهران دو قلوی آن‌ها، احساس و منطق، را که در برجی زندانی هستند نجات دهد تا همه چیز به روال عادی برگردد و این شروع سفر پر ماجرای اوست... .


Image

نام کتاب: باجه‌ی عوارض شهر خیالی
نویسنده: نُرتُن جاستر
ترجمه‌: شهلا طهماسبی
ناشر: کتاب ونوشه (چشمه)
آزاده نجفیان

باجه‌ی عوارض شهر خیالی، رمانی است با فانتزی بسیار قوی که دنیایی را به موازات دنیای واقعی ما می‌آفریند. نویسنده در این کتاب با زبانی تمثیلی و البته طنزی قوی به بازسازی جهان رخوت‌زده و ملالت‌باری که بزرگسالان برای خود ساخته‌اند می‌پردازد. تنبلی و کسالت، پیش‌داوری، نادانی، دروغ‌گویی و... همه به شکل سرزمین‌ها و دیوهایی تصویر شده‌اند که میلو برای رسیدن به شاهزاده خانم‌های منطق و احساس باید از آن‌ها عبور کند.


جاستر با هوشمندی یادآوری می‌کند که دنیای کامل زمانی قابل تصور است که به اعداد و کلمات به یک اندازه اهمیت داده شود و از طرفی، زندگی وقتی شیرین و قابل تحمل است که منطق و احساس، که جدایی‌ناپذیر و خواهران دو قلو هستند، حاکمان واقعی سرزمین زندگی ما باشند.

نگاه میلو در پایان سفر خیالی‌اش که حتی در ظاهر یک ساعت هم طول نکشیده‌است، نسبت به دنیای اطرافش، آدم‌ها، صداها، رنگ‌ها و حتی بوها عوض شده‌است. او قدر تک تک لحظه‌های زندگیش را می‌داند و به ارزش زندگی پی برده‌است.

چیزی که باجه‌ی عوارض شهر خیالی را خواندنی‌تر می‌کند این است که کتاب، فقط مختص کودکان و نوجوانان نیست. بلکه برای همه‌ی آدم‌ها، در هر سن و سالی، حرف‌های زیادی برای گفتن دارد.


ارسال نظر